Ons wat hierdie skat in ons het, is maar kleipotte wat maklik breek; die krag wat alles oortref, kom dus van God, nie van ons nie – 2 Korintiërs 4:7.
Ons moet pyn en verlies wat oor ons pad kom ook deel van ons rentmeesterskap maak. In plaas van: “Hoekom?” moet ons vra: “Wat moet ek hiermee doen, Here? Hoe kan hierdie pyn vir ander tot seën wees?” Ons is versigtig om ons binnekant vir ander te wys. Ons klamp onsself toe. Ons wil nie hê ander moet ons broosheid of mislukkings raaksien nie, want die wêreld se suksesstories word as maatstaf aan ons voorgehou.
Iemand wat gestroop en verwese voor God staan, wéét hoe nodig erbarming is. Sy ervaar ’n oorweldigende behoefte aan God se innige versorging. Sy voel onmagtig en onvolkome. Haar selfgenoegsaamheid en kras oordele oor ander begin verdwyn, want sy het die allesomvattende liefde van die groot Sagmoedige aan eie lyf ervaar.
Moeder Teresa het gesê: “As ons Christus se erbarming nie vir onsself toegeëien het nie, kan ons dit nie aangee nie. Kyk na jou naaste soos jy weet Christus na jóú kyk. Met mededoë en liefde. Mense soek na ’n stukkie van sý lig in ons oë.”
In ons broosheid moet ons ’n fyn deursigtige glasvaas wees waardeur skerfies son kan skitter. Eers wanneer ons in ons weerloosheid óóp, broos en deursigtig voor God sit, kan sy lig deur ons skyn. Dán kan sy hoop in ons begin werk. Dan word ons pyn ’n geskenk. En ons word die rentmeesters daarvan.
Here, help my om nie van my eie broosheid weg te skram nie, maar toe te laat dat u lig deur my stroom. Amen.
