As iemand die lewe liefhet en ’n lang lewe begeer om die goeie te geniet, moet hy sy tong weerhou van kwaadpraat en sy lippe van leuens – Psalm 34:13-14.
Geestelike hoogmoed word op baie maniere verdoesel. Een daarvan is geveinsdheid. Iemand brand om iets van ’n ander oor te vertel en verskans dit in die vorm van geveinsde belangstelling: “Ek kry ons arme vriendin so jammer. Ons kan maar net bid vir haar. Daar is beslis iets wat nie reg is nie. Ek voel dit aan.”
Dit is duidelik dat die ware motief agter haar versoek nie is om vir haar vriendin te bid nie, maar eerder om die ander se nuuskierigheid te prikkel. Dit is niks minder as die uitlokking tot ’n “heilige” geskinder nie.
In haar woorde hoor ons selfverheffing en geestelike meerderwaardigheid. Net soos die Fariseër wat in sy gebed dankie gesê het dat hy nie soos die tollenaar is nie, verhef sy haarself bo haar vriendin.
Skinder – in watter vorm ook al – is vir die Here ’n gruwel. Hy sien dwarsdeur al ons motiewe. Hy weet dat ons iemand anders in ’n slegte lig wil stel deur agteraf van die persoon te praat. Hy weet dat ons dikwels self minderwaardig voel en dit daarom nodig ag, juis om onsself beter te laat voel. Ons kies ons woorde so dat dit lyk of ons werklik omgee, terwyl ons inderwaarheid kwaadpraat.
God ken ons hart. Hy wil hê ons moet selfondersoek doen voordat ons iets van iemand anders sê.
Here, bewaar my van valsheid en meerderwaardigheid. Weerhou my van ’n “heilige” geskinder. Amen.
