“Maar Ek sê vir julle, julle moet julle vyande liefhê, en julle moet bid vir dié wat vir julle vervolg, sodat julle kinders kan wees van julle Vader in die hemel” (Matteus 5:44-45).
Daar is min uitsprake van Jesus wat sy tydgenote se ore so laat tuit het as sy uitspraak dat ons ons vyande moet liefhê en vir ons vervolgers moet bid (Matt 5:44).
Dit voel of amper asof Jesus hier iets vra wat menslik net nie haalbaar is nie.
Trouens, Martin Luther, die beroemde kerkvader, het in sy tyd reeds aangevoer dat Jesus met hierdie opdrag eintlik net wou wys op ons menslike onmag om dit te kan doen. Sodat ons die heeltyd sal weet: Vir vyandsliefde bly ek op God se genade alleen aangewys.
Tog staan Jesus se woorde hier as ʼn konkrete en onontwykbare opdrag. Boonop word hierdie opdrag in Matteus 5:44-45 direk aan ons identiteit as kinders van God gekoppel. Waarmee Jesus wou sê: Wanneer ons kinders van God is, moet ons weet ons sal hierdie pad van vreemde liefde nie kan vermy nie. Presies hieraan – aan hierdie totaal radikale en vreemde vorm van liefde – sal mense ons as kinders van God herken.
Natuurlik was Luther reg. Om hulle wat ons steeds beskinder of veronreg lief te hê is, menslik gesproke, bykans onmoontlik. Tensy God se genade paaie daarheen oopmaak.
En dié paaie bestaan. Die kuns is om dit te vind en te beproef.
O Here, so graag wil ons u kinders wees wat naby aan U leef. Wys ons dié pad, selfs al lei dit ons na mense by wie ons nie graag wil wees nie. Amen.
Carel Anthonissen
