Terwyl Hy hulle seën, het Hy van hulle af weggegaan en
is Hy in die hemel opgeneem. Hulle het Hom aanbid en
met groot blydskap na Jerusalem toe teruggegaan (Lukas 24:51-52).
Hemelvaart het verlede Donderdag gekom en gegaan.
Omdat dit nie langer ‘n vakansiedag is nie, het meeste mense, ook baie gelowiges, daarvan vergeet.
Tog bly dit ‘n belangrike dag op die kerklike kalender – een wat vra vir ‘n verposing en dieper besinning.
In ‘n mooi meditasie oor hemelvaart, wys die Hollandse teoloog, Noordmans, dat met die hemelvaart van Jesus, sy fisiese afskeid van sy vertroude dissipels, daar ‘n onverwagse klank van seën en blydskap opklink.
Dit is onverwags – so voer Noordmans aan – want afskeid, veral wanneer dit gaan om geliefdes, beteken gewoonlik hartseer en pyn. Maar die teenoorgestelde gebeur wanneer Jesus vertrek: Die dissipels ervaar seën, hulle stemming is een van groot blyskap (Luk 24:51-51).
Verbasend, en tog nie onbegryplik nie! Want sien, die dissipels het Jesus se woorde onthou dat dit tot hulle voordeel is dat Hy weggaan (Joh 16:7). Want sy vertrek open die weg vir Pinkster, vir die Gees om in ons lewe en in die wêreld vaardig te word – die Gees van troos en blydskap, die Gees wat die wêreld oortuig van sonde, wat die gelowiges dieper in die waarheid inlei, die waarheid oor Jesus, oor God, oor hulleself (Joh 16:12-14).
Ook sodat ons, noudat Hy weg is, Hom beter kan leer ken en dien deur ons liefde en vertroue.
Pragtig druk Janet Morley in haar gebed vir hemelvaart hierdie baie diepsinnige gedagte uit:
“O God, you withdrew from our sight that you may be known by our love: help us to enter the cloud where you are hidden, and surrender all our certainty to the darkness of faith in Jesus Christ.”
Here, u afwesigheid en onsigbaarheid is ‘n rede tot blydskap. Ook tot inniger vertroue en liefde. Help ons vandag om hierdie misterie te omhels. Amen
