Selfverheffing bring vernedering; wie nederig is, het wysheid.
– Spreuke 11:2
Nederigheid beteken nie om ’n swak selfbeeld of geen selfrespek te hê nie. Dit beteken nie dat jy gedurig koponderstebo deur die lewe sluip soos ’n straathond nie. Dit beteken nie om niks van jouself te dink en ’n “ek is minderwaardig”-naambordjie om jou nek te hang nie.
Nederigheid is ook nie om jouself laer as ander te ag of om jouself as die stert in plaas van die kop te beskou nie.
Inteendeel.
Ek glo nederige mense het ’n gesonde selfbeeld en is bewus van hulle potensiaal en talente en ontgin dit deur harde werk. Maar nederige mense is baie bewus daarvan dat alles genadegawes van God is, wat binne ’n oogwink weggeneem kan word. Daarom kyk werklik
nederige mense nooit af na ander wat “minder” voorregte ontvang het nie. Hulle kyk op in nederige afhanklikheid.
Selfaangedrewe presteerders se hooffokus is die eie ek. Hulle is so beïndruk met hulleself – hulle pogings, harde werk, dryfkrag, geld en voorspoedige lewe. Dit kan lei tot selfvoldaanheid en meerderwaardigheid. Sulke presteerders “vergeet” maklik om vir die Here dankie te sê vir sy hand van guns.
Hoe meer seën ek in my lewe ontvang, hoe minder selfvoldaan raak ek. Ek is baie bewus daarvan dat ek nie “beter” is as ’n verslaafde, ’n alkoholis, ’n minder gegoede mens of iemand van ’n ander kultuur of seksuele oriëntering nie. Ek is ook nie “beter” as iemand met ’n laer IK of minder kennis nie.
Al my voorregte het ek deur God se genade ontvang.
Bruisgebed vir nederigheid: Here, help my om nooit selfvoldaan te wees nie, maar altyd nederig en afhanklik van U te bly – tot eer van u Naam.
Susan Coetzer, Bruistablette vir die lewe, 2018. Gereproduseer met toestemming van Lux Verbi, ’n druknaam van NB-Uitgewers.
