Wees gasvry teenoor mekaar sonder om te kla (1 Petrus 4:9).
Gasvryheid is ‘n instelling teenoor ons medemens wat op verskillende vlakke en lewensfere uitgeleef kan en moet word.
Allereers is dit iets wat gedurig tussen ouers en kinders behoort te gebeur.
Kinders is nie, soos iemand eenmaal geskryf het, eiendom waarop ouers geregtig is nie. Hulle is veel eerder gawes en gaste wat altyd met oop hande en warm harte ontvang en gekoester moet word. Net soos wat ouers altyd deur hulle kinders met eerbied en waardering ontvang en dikwels ook versorg moet word.
Dit bly oneindig hartseer wanneer, soos dikwels gebeur, ouers of kinders se deure in dié opsig vir mekaar toeslaan en toe bly. Iets kosbaars gaan dan verlore.
Gasvryheid is ook iets wat tussen werkgewers en werknemers, leermeesters en leerders, beoefen moet word. Een van die mooiste herinneringe uit my studentejare is die gasvrye manier waarop een van my professore my altyd uitgenooi en ontvang het – dikwels laataand en altyd met ‘n breë glimlag, ‘n koppie tee of selfs iets sterkers.
Dat ons, die ouderdom ten spyt, vriende sou word, was onvermydelik.
Maar dan bly daar die vreemdeling wat ons nie kan vermy nie en wat altyd ‘n nuwe uitdaging aan ons vermoë tot onbevooroordeelde liefde en warm gasvryheid stel.
Meer as met baie vir wie ons deure makliker oopswaai, word hier van ons gevra om ‘n ruimte van vryheid (Nouwen) te skep waar die vreemdeling inderdaad ‘n vriend vir ons kan word. In die woorde van die teoloog, Robert Steiner: “Gasvryheid is om by iemand te gaan sit en só na hulle te luister dat jy uiteindelik ook húlle gawes herken en met waardering in ontvangs neem!”
Wat ‘n uitdaging is dit nie – veral in ons land waar inwoners oor jare vreemdelinge vir mekaar geword het!
Here, u gee aan ons vandag weer tallose geleenthede om liefdevol en gasvry teenoor mense op te tree. Help ons om hierdie kanse te benut. Amen
