Moenie hooghartig wees nie, maar skaar julle by die nederiges (Romeine 12:16).
Nie lank gelede nie leer ek ‘n ongewone, maar uiters belangrike les.
Dit is dat jy in jou besorgdheid oor mense waaksaam moet wees dat jy hulle nie onnodig bejammer, of slegter oor hulleself laat voel nie – ook nie die indruk wek dat jy, ondanks jou besorgde houding, steeds vanuit die hoogte met hulle omgaan nie.
‘n Goeie vriendin maak my van hierdie baie subtiele gevaar bewus – een wat ‘n mens die gevaar van neerbuigende of hooghartige besorgdheid kan noem.
Dit gebeur só. Ek sien haar onlangs by ‘n konferensie. Toe ons tydens ‘n pouse saam tee drink, doen ek versigtig navraag oor haar lewe. Ek wil onder andere weet of sy steeds gelukkig is in haar werk, steeds oortuig is van haar roeping.
Waarskynlik het my oë verraai dat ek haar jammer kry – ook van die feit dat baie agter haar rug praat van haar alleenheid en swaarkry. Want sy het my nie onmiddellik geantwoord nie.
Nadat sy ‘n lang tyd stilgebly het, het sy skielik na my toe gedraai en my met ‘n onverwagse en ongewone skerpte aangespreek. Aangespreek omdat ek, so het sy gevoel, haar tog kén; tog wéét dat terugslae en teleurstellings allermins haar lewe op daardie stadium gekleur of bepaal het; ook dat sy baie daarvan lankal verwerk, oorkóm en selfs omgeskakel het in ‘n ryk tapisserie van groter menslikheid en betrokkenheid by ander.
Sodat jammer kry op daardie stadium misplaas, selfs onsensitief en beledigend was. Wat méér gepas sou wees, so herinner sy my, was om beter te luister na waar sy reis, wat sy alles doen, wat haar vreugde verskaf – en om dít saam met haar te vier.
Dit sou egte gemeenskap, ware vriendskap en beter sorg verteenwoordig.
Here, hoe maklik trap ons nie in die strik om ander onsensitief en hooghartig te behandel nie. Bewaar ons daarvan, en leer ons asseblief om ander se lewe te bly vier. Amen
Carel Anthonissen
