Tog sal ek weer begin om haar die hof te maak. Ek sal haar na die woestyn toe bring en mooi dinge vir haar sê … Ek sal die Akorlaagte ʼn poort na ʼn nuwe toekoms maak (Hosea 2:13-14).
Een van die merkwaardigste gebeure in die Christendom se geskiedenis het in die vierde eeu nC plaasgevind.
ʼn Aantal Christene het die woestyn in getrek en dit etlike dekades lank hulle woonplek gemaak. Tereg het hulle later as die woestynvaders begin bekendstaan.
Hulle keuse was nie bedoel as opstand teen die destydse samelewing nie. Inteendeel. Deur die stilte van die woestyn op te soek wou hulle juis die weg baan vir die ontwikkeling van ʼn nuwe soort mens en samelewing – een waarin die sug na mag, rykdom en status nie langer voorop sou staan nie, maar wel die soeke na eenvoud, nederigheid, egtheid en liefde vir alle mense. In die stilte van die woestyn het hulle deur ʼn lewe van gebed en vas hierdie belangrike deugde ontgin en vir hulle toegeëien.
In ʼn pragtige boek oor die woestynvaders met die titel The Wisdom of the Dessert wys Thomas Merton, die Katolieke skrywer, daarop dat hulle daad van afsondering om meer suiwer en eg te kon leef ʼn innerlike reis behels het wat veel belangriker is as enige ruimtereis wat ons vandag kan onderneem. En oor hulle wysheid skryf hy:
“It was a practical and unassuming wisdom which enables us to reopen sources that have been polluted or blocked altogether by the accumulated mental and spiritual refuse of our technological barbarism. Our time is in desperate need of their kind of simplicity.”
Dit is nie toevallig dat God in Hosea 2 sy volk teruggeroep het na die stilte van die woestyn nie. Want, soos destyds, is dit vandag steeds die poort tot ʼn nuwe toekoms.
Here, dankie dat U nooit tou opgooi met ons nie. Ja, U lei ons, net soos met die woestynvaders, dikwels die woestyn binne om weer u stem te hoor. Maak ons daartoe bereid. Amen.
Carel Anthonissen
